.
Σήμερα η Αριστερά όσο ποτέ άλλοτε βρίσκεται προ των πυλών της διακυβέρνησης της χώρας μας. Τι θα είναι αυτό που θα την φέρει μπροστά. Εάν η αριστερά μείνει προσηλωμένη στις ιδέες και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος τότε η θα παραμείνει ως αντιπολίτευση η θα ξαναγυρίσει στα ποσοστά της παλαιάς εποχής. Βέβαια τότε δεν θα μπορεί κανείς να της προσάψει ότι ξέφυγε από τους στόχους της, αλλά σίγουρα θα μπορεί να πει κάποιος ότι δεν άντεξε στη σύγχρονη εποχή.
Και το αποτέλεσμα θα είναι απλά και ξάστερα μια τρύπα στο νερό.
Ανάγκη λοιπόν η προσαρμογή, αλλά ποιά προσαρμογή;
Εδω θα πρέπει να δούμε ιστορικά την πορεία της χώρας μας.
Στους απελευθερωτικούς αγώνες ενάντια στη τουρκοκρατία οι Έλληνες πίστευαν ότι η λύση τους εξαρτάται από τις ξένες δυνάμεις της εποχής εκείνης ( Ρωσόφιλοι, Αγγλόφιλοι, Γερμανόφιλοι κλπ)
Επίσης μετά το τέλος του Β΄παγκόσμιου πόλεμου ούτε λίγο ούτε πολύ οι Έλληνες είχαν τις ίδιες απόψεις. ( Άγγλοι, Αμερικανοί, Ρώσοι)
Η αριστερά όσο κρατούσε το απελευθερωτικό κίνημα 40-44 είχε συσπειρώσει στους κόλπους της το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων.
Στη συνέχεια η αριστερά ήρθε σε όλη την μεταπολεμική περίοδο να καλύψει το χώρο της διεκδίκησης της εργατικής τάξης και με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να φτιάξει συνδικάτα ταξικά και διεκδικητικά για καλύτερους όρους διαβίωσης .
Πιστεύω ότι σήμερα η αριστερά θα πετύχει εάν εκτός των άλλων βάλει δύο κύριους στόχους.
Πρώτος στόχος: Ξεκάθαρη θέση στο πατριωτικό ζήτημα , χωρίς εγκατάλειψη των ουμανιστικών θέσεων , έτσι που δεν θα αφήνει χώρο στα διάφορα φασιστοειδή.
Δεύτερος στόχος: Η κάλυψη του κενού της σοσιαλδημοκρατίας που παρά της προσπάθειες των αστικών συντηρητικών δυνάμεων δεν καταφέρνουν να την στήσουν στα πόδια της.
Βέβαια δεν πιστεύω ότι αυτά και μόνο φτάνουν, ίσως όμως είναι τα πλέον αναγκαία σήμερα
Σήμερα η Αριστερά όσο ποτέ άλλοτε βρίσκεται προ των πυλών της διακυβέρνησης της χώρας μας. Τι θα είναι αυτό που θα την φέρει μπροστά. Εάν η αριστερά μείνει προσηλωμένη στις ιδέες και τις αγκυλώσεις του παρελθόντος τότε η θα παραμείνει ως αντιπολίτευση η θα ξαναγυρίσει στα ποσοστά της παλαιάς εποχής. Βέβαια τότε δεν θα μπορεί κανείς να της προσάψει ότι ξέφυγε από τους στόχους της, αλλά σίγουρα θα μπορεί να πει κάποιος ότι δεν άντεξε στη σύγχρονη εποχή.
Και το αποτέλεσμα θα είναι απλά και ξάστερα μια τρύπα στο νερό.
Ανάγκη λοιπόν η προσαρμογή, αλλά ποιά προσαρμογή;
Εδω θα πρέπει να δούμε ιστορικά την πορεία της χώρας μας.
Στους απελευθερωτικούς αγώνες ενάντια στη τουρκοκρατία οι Έλληνες πίστευαν ότι η λύση τους εξαρτάται από τις ξένες δυνάμεις της εποχής εκείνης ( Ρωσόφιλοι, Αγγλόφιλοι, Γερμανόφιλοι κλπ)
Επίσης μετά το τέλος του Β΄παγκόσμιου πόλεμου ούτε λίγο ούτε πολύ οι Έλληνες είχαν τις ίδιες απόψεις. ( Άγγλοι, Αμερικανοί, Ρώσοι)
Η αριστερά όσο κρατούσε το απελευθερωτικό κίνημα 40-44 είχε συσπειρώσει στους κόλπους της το μεγαλύτερο ποσοστό των Ελλήνων.
Στη συνέχεια η αριστερά ήρθε σε όλη την μεταπολεμική περίοδο να καλύψει το χώρο της διεκδίκησης της εργατικής τάξης και με μεγάλη προσπάθεια κατάφερε να φτιάξει συνδικάτα ταξικά και διεκδικητικά για καλύτερους όρους διαβίωσης .
Πιστεύω ότι σήμερα η αριστερά θα πετύχει εάν εκτός των άλλων βάλει δύο κύριους στόχους.
Πρώτος στόχος: Ξεκάθαρη θέση στο πατριωτικό ζήτημα , χωρίς εγκατάλειψη των ουμανιστικών θέσεων , έτσι που δεν θα αφήνει χώρο στα διάφορα φασιστοειδή.
Δεύτερος στόχος: Η κάλυψη του κενού της σοσιαλδημοκρατίας που παρά της προσπάθειες των αστικών συντηρητικών δυνάμεων δεν καταφέρνουν να την στήσουν στα πόδια της.
Βέβαια δεν πιστεύω ότι αυτά και μόνο φτάνουν, ίσως όμως είναι τα πλέον αναγκαία σήμερα
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου